Down and dirty… na een jaar stilte!

Ik zie een bedrag afgeschreven op mijn bank en denk: shit ja, ik heb een blogpagina.

Ik ga kijken, scroll wat rond en besef me dat de laatste keer dat ik een blog poste, ik wegging uit Davos. Oftewel: een jaar geleden. Als ik wat blogs lees, besef ik me hoeveel gevoelens ik kwijt kan in het schrijven. Hoeveel steun en begrip ik ontvang en dat er zoveel gesprekken door ontstaan met zoveel verschillende mensen.

Ik vraag me af waarom ik al die tijd niets geschreven heb, terwijl het zo goed voelt om het wel te doen en ik er zoveel plezier uithaal. Alles in mij geeft meteen aan dat ik het antwoord weet. Waarom. Ik voelde me te kwetsbaar. Ik voel me onzeker. 2025 was op alle fronten een ontzettend uitdagend jaar en ik wist daar helemaal niet mee om te gaan. Tot op heden niet.

Eerst ervaarde ik zoveel verdriet van het ziek zijn en alle rouw die het ziek zijn met zich meebrengt, terwijl ik door bleef knokken om te blijven staan en bestaan. Toen een stukje euforie, want ik werd slanker, dus vast ook gezonder. Deze vlieger ging alleen niet helemaal op. Ja, een jaar met maar drie longontstekingen: pure winst! Echter ook een jaar met veel te veel longaanvallen, dertien prednisonkuren en door de maagverkleining een niet goed afgestelde antidepressiva.

Stukje bij beetje raakte ik in een overlevingsmodus waarin ik helemaal niet meer blij was met wie ik geworden ben. Al die onzekerheid, boosheid en verdriet. Het voelt alsof ik verdrink. En dat voelt nog steeds zo. Inmiddels zijn we in april beland en heb ik sinds december een nieuw medicijn.

Dit medicijn zorgt ervoor dat ik minder reactief ben, mijn luchtwegen rustiger worden en ik minder aanvallen krijg. Dit medicijn lijkt te werken. En nu, opeens, heb ik meer energie. Ik merk zoveel verschil dat er een stem zegt: wat als? Wat als ik me vanaf nu zo blijf voelen, lichamelijk dan? Wat als? Zouden we dan toch een kindje… Nee, doe niet zo gek, je bent bijna 40. Misschien kan ik wel weer gaan werken. Misschien kan ik wel van al mijn medicatie af.

Totale chaos. Mijn hoofd is niet stil te krijgen! Alles wat ik dacht te weten, voelt alsof het niet waar was. Ik kan wel beter worden. Althans, beter dan het was. Maar voor hoelang? En is het eerlijk dat te zeggen na vijf prikken? Waarom kan ik niet gewoon genieten van dat het nu even goed gaat? Hoe leg ik anderen uit dat het lichamelijk opeens best wel wat beter gaat? Voel ik me nou schuldig? Dat ik opeens weer een stukje leven heb waar ik zo hard voor gevochten heb en dat ik niet dagenlang hoef bij te komen van een leuk sociaal moment? Waarom ben ik niet onwijs blij?

Natuurlijk ben ik wel blij! Ik zeg dit expres hardop: ik ben absoluut blij. Maar ook ontzettend bang, overprikkeld en zoekende. Zoekende naar hoe ik nu weer de balans ga vinden. Tot op heden gaat me dat niet goed af. Ik heb mijn voet op het pedaal gezet en ik ben gaan gas geven, want dat is het patroon van wat ik deed toen ik me energiek voelde. Een patroon dat ik wil gaan doorbreken.

Vanaf volgende week start ik met ACT-therapie. Deze vorm van therapie helpt je anders om te gaan met moeilijke gedachten en gevoelens. Het leert je beter te leven met wat er is. Zonder schuld, zonder straffen, met acceptatie.

Naast behoefte heb ik er ook zin in om te starten. Ook ga ik weer proberen het schrijven op te pakken. Op naar Boor 4.0, want ja, ook dat is dit jaar. The big 40!

Lezen en delen jullie weer mee? ❤️